| |
سه شنبه 18 اردیبهشت ماه سال 1386 |
| «مردان طرفدارعدالت جنسی» و دنیایی برتر برای مردان و زنان |
|
|
آیا تا بحال با خود اندیشیده ایم که مشکلاتمان به عنوان یک مرد در خانواده و جامعه چیست؟ آیا تا بحال به فکر کرده ایم که چگونه می شد اگر در دنیایی متفاوت زندگی می کردیم؟ آیا واقعا با خود خلوت کرده ایم تا مشکلاتمان_ چه فردی و چه اجتماعی_ را طرح و ریشه یابی کنیم و در صدد رفع آنها بر آییم؟ فشارهای ناشی از فعالیتهای روزانه در جامعه، استرس های مدیریت مالی، فرهنگی و ... در خارج و داخل خانواده ، تنظیم روابط اجتماعی و پس از هزارن هزار مشکل ریز و درشت، اخذ تصمیماتی که در حوزه دانش ما نیست، اما عرفا به ما آموخته اند که به عنوان یک مرد بایستی به آنها رسیدگی کنیم. اینها مواردی است که دنیای مردان را آزار می دهد و گاه باب دیالوگ خشنی را بین دنیای مردانه و نگاه زنانه باز می کند. گاه ـ شاید اغلب ـ حق را به جانب خود می گیریم و زنان را ملامت می کنیم و گاه حق را به جبهه مقابل می دهیم بی آن که به ریشه های بنیادی مشکلات بپردازیم و از این غافل می مانیم که ته نشستهای فرهنگی مان راه ترمیم روابط میان مردان و زنان را مسدود کرده است.
به نظر من امروزه می توان راه برونرفت از این معضل را با نگاه به رشد چشمگیر جریانات برابرطلب که بویژه در لایه های فرهیخته زنان ایرانی شکل گرفته است، پیدا کرد. بدیهی است که نطفه خواست اجتماعی در خلا شکل نمی گیرد و ناشی از برخورد نیازهای اساسی جامعه و انسداد قوه ترمیم پذیری اصول اجتماعی است. با نگاهی بر ساختار اجتماعی کنونی ایران که تحت تاثیر فرهنگ ارباب رعیتی است و منش پدرسالارانه بر روابط حاکم است، جناح محروم جامعه لب به سخن می گشاید و مسلما گروه غالب که در وحشت از دست دادن اختیاراتش است، در جهت حفظ شرایط موجود به تکاپو افتاده است و اینجاست که هر روز انسداد بیشتر شده و سرکوب آغاز می شود.
«عدالت جنسیتی» امروز نه تنها یک جنبش اجتماعی در احقاق حقوق بخش محذوف جامعه است، بلکه تفکری است که در نهایت به مسوولیت پذیری تک تک افراد یک جامعه خواهد پرداخت و با فعال کردن لایه های منفعل و بازداشته شده جامعه ، راه را بر یک هم اندیشی فعال و بهره مندی از حداکثر پتانسیل مدیریتی و اجرایی افراد یک جامعه باز خواهد کرد؛ این کلیدی است که دنیای مردان برای برونرفت از مشکلات کنونی اش سخت بدان نیازمند است.
آنچه امروز دنیای مردان را آشفته ساخته است، ناشی از مسوولیتی است که در جامعه پذیرفته [ بخوانید اعطا] است و باید در مقابل آن پاسخگو نیز باشند. حال آنکه همه می دانیم که امروزه همزمان با وسیع شدن میدان عمل در جامعه، مدیریت اجتماعی ـ در تمامی وجوه آن که عموما و عرفا در تصرف مردان جامعه قرار دارد ـ با بحران روبرو ست و خالی از نبوغ و خلاقیت گشته است. از سویی دیگر فرهنگ برتری طلب و ته نشستهای پدرسالارانه موجود در جامعه نیز راه را بر ورود اندیشه های نو و «آزموده نشده» ـ که مشخصا در اختیار بخش فرهیخته زنان جامعه قرار دارد ـ بسته است. لذا فشار ناشی از این معضل بر دوش مردان جامعه سنگینی می کند و بخودی خود موجب افزایش بحرانهای روانی جامعه می گردد.
حال باید دید که «مردان طرفدارعدالت جنسی» و آنانی که پیام «فمینیسم عقلانی» را بدرستی درک کرده اند وپذیرفته اند که حضور فعال نیمه محذوف جامعه توانایی ارائه دنیایی متفاوت را دارد، باید در جهت رفع این انسداد بکوشند و لابی هایی باشند که به همجنسان خود یاد آوری کنند که ریشه ها کجاست و چگونه می توان با بهره گیری از پتانسیل فکری زنان راه را بر تعالی جامعه باز کرد. یادآوری گره های کور مشکلات مردان از زبان خودشان و اندیشه بهره گیری از فرهنگ تعاون _ که تنها در جامعه برابر معنا پیدا می کند _ راه را بر آب شدن یخهای «مردبرتری» هموار خواهد کرد. اگر با مردان از زبان خودشان سخن گفته شود و ترغیب به ایجاد دیالوگی سازنده با دنیای زنان شوند، فضا برای ایجاد یک خواست اجتماعی منطقی و معتدل باز خواهد شد تا مردان نیز بتوانند خود را و دایره عمل خود را در دنیای برابر ترسیم کنند و بدین ترتیب آن دیوی را که از «فمینیسم» در ذهن خود ساخته اند را رها سازند و اطمینان یابند که وقتی مسوولیتهای اجتماعی _ چه در خانه و چه جامعه_ بر مبنای تعریف شده و برابر تقسیم شود، قبل از هر کس این مردان هستند که لذت این عدالت را خواهند برد؛ چرا که اولین ثمره جامعه برابر حس مسوولیت پذیری و پاسخگویی تک تک افراد است و تقسیم کار و تخصصی شدن حوزه های تصمیم گیری در جامعه فراغ بال بیشتری به مردان می دهد تا بیشتر به خود اندیشه کنند. | |
|
