به یاد او که "قصیده بلند باد" را رو در روی "آینه های تهی" فریاد کرد که "با من طلوع کن" .
م . آزاد دیگر در میان ما نیست و اما نامش در بلندای تاریخ شانه به شانه بزرگان می ساید و کلامش همواره در گوشمان زمزمه خواهد کرد که
«همه شاخه ها شکسته!
به امیدها نشستیم و به یادها شکفتیم
در آن سیاه منزل
به هزار وعده ماندیم
به یک فریب خفتیم»
...
«در شب بیداد من فرهاد می گرید
و چه بی فریاد
جهان پیراست و بی بنیاد
می گرید
در شب بیداد
در فروبستم
و فروماندم در آن خاموش گمفریاد
تا نگرید در شب بیداد من فرهاد
نشنوم دیگر
های های زاری خاموشوارش را
و سکوت سوگوارش را
باز می گرید
در شب بیداد من فرهاد و چه بی فریاد .» |
